Argentinië
De taxi nam ons naar de Braziliaanse kant van de grens. Na dat bracht hij ons ietsje verder: Naar een bord waarop stond: Welkom in Argentinië(Bienvenidos a Argentina!)! We gingen in de rij voor de Ingang Buitenlanders. Eenmaal daar zij de meneer die achter de balie zat dat we naar eerst een “Gezweerde Declaratie“(Declaration Jurada) Om Argentinië binnen te komen voor ons alle vier. Na 2 uur van schrijven, schrijven, schrijven, proberen lukte het om Argentinië binnen te komen en wat te gaan drinken in ons appartement. We gingen ook naar de argentijnse Marco das três Fronteiras(Hito de las tres fronteras) en de watervallen van Iguazu. Na dat gingen we het vliegveld om naar Buenos Aires te gaan.
Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië!
In Buenos Aires aangekomen namen we een taxi naar ons appartement in de straat Arenales en het nummer 52. We gingen naar het museum Verboden Om Niet Aan Te Raken(Prohibido No Tocar): Een museum over alles met techniek en nog wat. We gingen ook naar het gabouw die er achter was: De begraafplaats van Recoleta(de wijk waar we in woonden) Er waren heel wat beroemdheden in: Evita Peron, Saenz Peña en nog een paar. We gingen niet veel meer daar doen. Na de begraafplaats gingen we naar het vliegveld om naar het eind van de wereld te gaan: Ushuaia!
Ushuaia, het eind van de wereld!
Eenmaal in Ushuaia aangekomen vloelden we de kou: ongeveer 4 graden! En het was volop zomer! Gelukkig hadden we onze winterjassen aan. Na wat eten in een restaurant gingen we naar het appartement. het had veel kachels: gelukkig wat het was wel zo aangenaam om niet de hele tijd in de ijzige kou met die sterke wind te moeten zijn! We gingen naar de beroemde Prision Del Fin del Mundo, de gevangenis die tot de oorsprong van Ushuaia leidde. We gingen een 5 uur lange tour doen over het water die ons alles vertelde over de Dingen die je zag. we hebben ook 6 uur non-stop gelopen over de modder om naar de Laguna Esmeralda te gaan. Om een foto te zien van de Laguna Esmeralda, klik dan hier
El Calafate, de Amerikaanse hoofdstad van de gletsjers(glaciares!)
We vlogen daarna naar El Calafate. Daar was het warmer, maar er woei een constante wind! We gingen lopend naar de Glaciar Perito Moreno en met de Glaciares Gourmet naar heel veel andere gletsjers en huisjes van de oude bewoners en ook naar de gletsjer Perito Moreno. We gingen verder ook naar het nationale park van El Calafate.
San Carlos de Bariloche
Na El Calafate vlogen we naar San Carlos de Bariloche waar we met een open liftje een bergje gegaan waarop we de hele stad konden zien. Daar gingen we ook onze eerste reis met de slaapbus(bus cama). We gingen met de beste waarmee we gegaan zijn: Cata. Ik raad je ook die aan als je in Argentinië. Helaas kan hij je alleen tot Mendoza brengen, en gelukkig gaan wij daar direct naartoe.
Mendoza, de wereldhoofdstad van de wijn!
Toen we in Mendoza gekomen waren had ik heerlijk geslapen in de Bus Cama. Het was nog vroeg in de morgen(zo’n 6 uur) en we moesten over een uur eruit. Toen we eruit waren moesten we een appartement/hotel vinden. We overnachten 2 nachten in Soltigua Aparthotels. Ik kan je dat hotel heel erg aanraden. Het was er niet duur, je kon er een auto huren, ontbijt(vegetarisch) inclusief en er was en zwembad met tafelvoetbal. Heel dichtbij was er een enorm park. het Parque General San Martin. Wij gingen daar even een wandelingetje maken, wat gegeten en weer teruggegaan naar het hotel. Wij zijn naar een aantal Bodegas&Viñedos geweest, dat zijn wijngaarden en wijnverkopers. één organische wijngaard en de andere zie heel groot was, maar ik kan niet niet-organische zeggen. Een tip. Als je er langer blijft, ga dan de Ruta Del Vino doen en de Aconcagua kijken. Alle twee zijn heel mooi. We zijn ook naar de olijfpersen gegaan. leuke ervaring. We gingen ook deze keer met de bus naar Salta met Andesmar.
In Salta!
Ik werd ook wakker in de bus naar Salta om 7 uur, toen we zo ongeveer moesten uitstappen. We gingen gelijk naar ons hotel: Ankara Suites. Daar gingen we met de kabelbaan naar de berg"San Bernardo" het typische van Salta! We gingen ook daar even rondwandelen en een klein watervalletje bekijken. Mjn ouders dronken een proefwijntje.! met de bus ook reden we van Salta naar San Pedro de Jujuy. daar wachtte een meneer die ons een rondleiding zou gewen op de weg naar Humahuaca, een dorpjenoordelijker van Jujuy, maar heel wat droger!
Humahuaca
Humahuaca was een klein dorpje, met hoogstens twintig straten. We overnachten in “Munay”, een hotel aan de buitenwijken van het dorpje. We gingen in Humahuaca naar de heuvel van de veertien kleuren. de heuvel was prachtig, maar ik moet zeggen dat het niet zo fantastisch was als in Cusco, de berg van de zeven kleuren, waar ik ook een verslag heb gemaakt. Na de heuvel van de veertien kleuren gingen we naar de grens met Bolivia.
La Quiaca, de grens van Argentinië en Bolivia(en de ergste nachtmerrie ooit)!
We kwamen aam in La Quiaca me te bus en we gingen gelijk kijken of we geld konden wisselen. Tip: ga de grens over met Argentijnse Pesos! Verspil niet je tijd om in Argentinie te zoeken. Er zijn in Bolivia genoeg wisselkantoren. In Argentinie niet! We gingen even spelen in een enorm park tegenover ons hotel. Daarna gingen we kijken wat we nodig hadden voor de grensovergang. Heel veel, blijkt. Een PCR test om te kijken of je corona had, voor kinderen mocht Antigeen en weer een Declaracion Jurada, net als toen we in Argetinië kwamen. We moesten vamn alles DRIE "Fotocopia\'s" meenemen. De naam zegt hat al, een kopie. Daarna gingen we voor we naar ons hotel gingen om te gaan slapen gingen we nog even de PCR en Antigeen test gaandoen. Daarna gingen we slapen in het hotel. De volgende dag gingen we naar Grens met een ander gezin die hetzelfde moest doen als wij. Maar zij hadden een ander probleem: zij waren Belgisch, en spraken alleen Frans. Wij hadden het geluk dat wij wel Spaans spraken, maar zij niet! Eenmaal op de grens, bleek hen nog moeilijker dan verwacht. wij waren het middelpunt van de aasndacht, want er waren minstens tien toeristen die naar de overkant wilde komen en zij spraken de taal niet! Wij spraken wel spaans en dus deden we alles voor un :Wij haalden de kopies op, wij sprakenmet de douane en nog veel meer. uiteidelijk bleek het 7 uur rennen, wachten en praten! en voor een Nederlandse toerist die ook van de Verenigde Staten was, was het nog moeilijker, 36 uur rennen, want hij moest met zijn amerikaanse paspoort binnenkomen en dus ook uitkomen, en met De nationaliteit van de Verenigde Staten moet je een visum Tekenen: Twintig vallen papier en nog een boel geld betalen. Eenmaal daaroverheen moest je ook nog een kwartiertje wachten bij het hokje van de Covid Test En Andere Vaccins. eidelijk in Villazon, het dorpje aan de andere kant van de grens wisselden we ons geld in voor Boliviaanse Bolivianos en registreenden we ons. Daarna gingen we met het Belgische gezin naar Tupiza. Daar gingen we slapen en eten. Na Tupiza Gingen we naar Uyuni, vlak bij de zoutvlakte van Uyuni!